Deze log (ik weet het: het schijnt "dit log" te zijn, maar ik vind het grammaticaal zó onjuist klinken dat ik me halstarrig vasthou aan mijn eigen grammatica en hier derhalve mijn eigen draai aan geef). dient thans slechts nog als opslag en uitwijkmogelijkheid als mijn huidige log het heeft begeven.

Kortom: hier valt over het algemeen geen jota te begeven, tenzij u bij het betreden van mijn eigen domein tegen een 404-scherm aankijkt. In dat geval kunt u hier misschien een berichtje aantreffen, en anders wel een of andere uiting van mijn frustratie.

Gelukkig ligt de laatste crash (die gelijk een maand of twee duurde) alweer even achter ons, en kunt u zich met een gerust hart voorwaarts richting mijn eigen domein begeven.

Samengevat: hier gebeurt geen moer, voor enige actie en interactie moet u:

                         HIERRRRRRRRR 

zijn.

Wachtend op enig teken van leven van mijn hostingprovider, of nog beter: het tot leven wekken van mijn weblog (‘iets met database restoren of zo’) word ik regelmatig geconfronteerd met mijn eigen tekortkomingen.

Ik háát wachten. Ik háát het om verstoken te blijven van enige terugkoppeling. Háát de vernietigende leegte die achterblijft na het versturen van de zoveelste mail, de ingesproken boodschappen op voicemails. Ik knars, pruttel, grom, mompel in mezelf "hoezo "we hebben het druk! Iedereen heeft het altijd druk!". Ik blaf mijn kinderen af en check keer op keer of de dode link inmiddels weer het oude vertrouwde rood-zwart inclusief jaren 50-verpleegster laat zien, in plaats van de grappig bedoelde "we doen geen reet maar we doen ons best om u zoet te houden" -tekst.

Maar vooralsnog: niets. Dus ik continueer mijn dagelijkse bezigheden, doorspekt met mentale afstraffingen omdat er nou eenmaal veel ergere dingen in de wereld zijn dan een onbereikbare weblog. maar ik kan het niet helpen. Ik ben het slachtoffer van mijn eigen gefrustreerde tekortkomingen.

Anderhalve week na het begeven van de server is nog steeds mijn domein en de daarachter hangende log down. Irritant.. want gek genoeg schijn ik toch wat lezers te hebben die nu tegen een clichématig standaardplaatje oplopen.

De hoster wordt platgespammed, maar komt zijn beloftes om het ´vanavond nog´ in orde te maken niet erg hard na.. dus vooralsnog blijft het afwachten, af en toe kijken, terugvallen op mijn oude weblog, en af en toe wat spam richting hoster sturen….

Wachtend op de dingen die komen gaan, heb ik besloten hier maar wat neer te kalken.

Precies zeven maanden na de vorige keer, is mijn eigen domein is al een week onbereikbaar. Grote stroomstoring bij de hoster, server geklapt, moederborden en harde schijven naar de hardware-hemel, dat soort dingen. Kortom: ik ben even domeinloos. Gelukkig hebben wel altijd nog de oude en vertrouwde weblog waarop we in moeilijke tijden kunnen terugvallen.

Ik ben nog steeds in de lucht… alleen mijn weblog is dat niet. Wordt aan gewerkt. Hoop ik.

Mijn vaste lezers hebben vast al gemerkt dat mijn huidige weblog onbereikbaar is. De server is verhuisd, nog niet goed geconfigureerd op het nieuwe adres, gewijzigde IP-adressen, enzovoort. In ieder geval is het probleem zo opgelost (denk ik) maar krijg ik de webmaster niet te pakken. Helaasch. Dus we doen het maar weer even met de oude, zodat ik mijn logwoede van een brute één log per maand hier voort kan zetten, tot mijn weblog weer in den lucht is. Tevens heb ik ook maar een Hyves-pagina in het leven geroepen, teneinde een halfslachtige poging te doen mee te doen met de trends. Wellicht kunt u daar wat hersenloos gekrabbel én erger aantreffen.

To be continued… (hoop ik)

Bij het krijgen van kindertjes, kwam bij mij de pacifistische en enigszins naïeve, idealistische drang om mijn kinderen wapenvrij op te laten groeien. Tot voor kort lukte het mij om wapentuig buiten de deur te houden. Op verjaardagen waren cadeautjes als plastieken pistolen en messen uit den boze. Dano taalde er ook niet naar.

Ik had echter buiten de waard én buiten moordlustige kindertjes gerekend. Tot de gezegende leeftijd van vier jaar kon ik de plastic moordlust nog afhouden met een klein bescheten waterpistooltje voor warme dagen. Maar eenmaal schoolgaand, kwam hij terecht in een patente voedingsbodem van vervaarlijke kinderfantasieën, waarvan het dramatische effect al na enkele maanden goed merkbaar was. Zodra zijn maatjes 32 de huiselijke deurmat raakte werd er driftig gepieuwd en gepauwd. De keren dat het hele gezin inclusief katten en ander ongedierte met een paar brokken lego of wat dan ook voorhanden was systematisch is uitgemoord, zijn talrijk.

Toen Disney’s Peter Pan zijn intrede nam in ons domein kwam, behalve een oogverblindende affectie voor eerdergenoemde, tegelijkertijd de liefde voor vervaarlijke steekwapens. Onze vliegende vriend Pan heeft immers één grote vijand in de vorm van Kapitein Haak. Die twee gaan elkander regelmatig te lijf met allerhande steekwapens. Dus vervolgens konden wij ons verheugen in woeste rollenspellen met afwissend Peter Pan en Kapitein Haak in de hoofdrol. En weer moest het hele gezin het ontgelden. Hoe vaak ik al niet achterna gezeten ben met een pollepel! Meer dan regelmatig kreeg ik een broodmes pollepel, brok lego of ander staafvorming attribuut in mijn handen gedrukt met de bedoeling de onversaagde jongeling tot in den treuren te bevechten.

Het prinsen- en prinsessenverkleed-festijn dat vandaag op stapel staat op school dreef ondergetekende afgelopen zaterdag echter naar de Intertoys voor een echt-nep plastic zwaard. De voor dit doel van neven geleende ridderkleding vindt geen enkele toegang bij mijn kind. Hij is niet zo een verkleedmonster. Bovendien is er niet bijster veel fantasie voor nodig om te beseffen dat zwart polyester in combinatie met dertig graden Celsius niet zo’n heel gelukkige combinatie is.

Om de illusie van ridder toch enigszins te laten leven heeft onze ridderkleuter thans de beschikking over een net-echt zacht plastic zwaard waarmee wij gisteren de hele dag tot op het bot getergd en afgetuigd zijn. Momenteel slacht hij waarschijnlijk zijn medeleerlingen en juffen af. Ik verheug mij nu al op de zomervakantie.

Er gaat tenslotte niets boven zes weken lang zwaardgekletter en surrealistische kreten van geveinsde pijn.

Jenn woont op een ander weblogadres tegenwoordig!
Klikt u even op de doos?

Ik heb nooit problemen gehad met web-log, zelfs niet met versie 2. Maar na twee jaar hier met plezier geweblogd te hebben, vind ik het mooi geweest, en heb ik beslotenmijn horizon te verbreden, op te rekken, te verruimen enzovoort.Tijd voor een nieuwe hobby. Met andere woorden: vaarwel, en hopelijk zijn jullie bereid mij te volgen naar mijn nieuwe domein.

Baas: "En, Jenni, vertel eens. Hoe is het met je? Hoe is het met je rug?"

En Jenni zingt haar klaagzang. Over haar rug. Dat opstaan erg zeer doet. En dat ze moeite heeft met plassen. Dat ze niet kan uitplassen, en soms vier of vijf keer achter elkaar gaat en dan nog haar blaas niet leeg heeft. En klaag en blaat en kwaal enzovoort.

Baas: "Aha. Ik vond inderdaad al dat je zo vaak de gang opliep. Ik heb het laatst eens zitten turven…"

Zoals wel vaker is gebleken met dergelijke belachelijkheden, stond Jenni op dat moment met de giechel vol slagtanden. Jenni heeft nou eenmaal een vertraging in haar ad-rem-systeem. De snedige opmerkingen komen altijd later. Altijd té laat.

Jenni gaat volgende week voor de zekerheid toch maar eens aan baas vragen of baas het misschien niet zo druk heeft, een nevencarriëre ambieert als zeikturver, wanneer ze mag gaan vingerverven, en wanneer baas een boekje gaat voorlezen in de kring. Want zoals het er nu uitziet, zit Jenni weer op de basischool.          
                                 
Voor de zekerheid steekt Jenni in het vervolg haar vinger op, als ze naar de wc wil. Je weet maar nooit. Straks wordt ze de klas nog uitgestuurd.

<>